Timmies Triologie

Het was gisteren een zware etappe voor de renners met een prachtige zege voor Arensman. Dat bleef iets onderbelicht, want op de burelen van de Tour de Coiffeur was het een overgangsetappe. Het profvoetbal in Oldebroek nam weer wat tijd in beslag en de Coiffeur zelf was onderweg naar Frankrijk voor een welverdiende vakantie en ook Jaap zakt vandaag af. Vanavond zijn we allen wel weer op volle oorlogssterkte! 

Etappe 15 lijkt op voorhand een ideale voor de vluchters. Echter hebben vluchters deze Tour nog niet veel ruimte gekregen, en zullen de punchers hier ook een kans zien zo voor de rustdag. Op weg naar Carcassonne krijgen we op 40 km van de meet namelijk nog de Pas du Sant van 2,9km a 10,2% en gelijk erachteraan de Col de Fontbruno van 3,8km a 3,8%. Dit lijkt genoeg om de ranke sprinters eraf te krijgen, ideaal dus voor de punchers met een goede sprint. Het klinkt als een ideale etappe voor Mathieu er weer eens in te vliegen, en al helemaal met Muret als startplaats. 

Want in Muret is de eerste vliegenier uit de geschiedenis geboren, Clément Ader. Ader was een bezige uitvinder die zich in eerste instantie toespitste op de telefonie en vond in 1881 de theatrofoon uit. De theatrofoon was een telefonische verbinding waarmee meegeluisterd kon worden naar voorstellingen en concerten. Toen Ader een afbeelding zag van de vliegende vos, een enorme vleermuis uit India, liet die zich door het dier inspireren een mechanisch vliegtuig te bouwen. Met houten stokken en een elastisch zeil bouwde Ader een replica van de reuzenvleermuis die ook weer opvouwbaar was en liet het aandrijven door een stoommachine. Het gevaarte kwam slechts enkele centimeters van de grond en legde slechts 50 meter af en dat was onvoldoende om Ader als eerste vliegenier ter wereld uit te roepen, maar eigenlijk was hij het wel. Zijn derde model werd Avion genoemd en die titel is later in het Frans en het Spaans wel overgenomen als officieel woord in de taal voor vliegtuig. 

Vliegen is dus het woord van de dag en laten we samen met Mathieu deze etappe eens aan gaan vliegen! 

De etappe!

En de etappe werd aangevlogen hoor! Vanaf het startschot regende het demarrages en velen wouden van voren zitten en dan hopen op een zege van het peloton. Het ging al weer zo hard dat er bij een wegversmalling weer een valpartij plaatsvond en alles uiteen lag. Pogacar, MvdP, Van Aert en anderen reden voorop, maar oa Lipowitz en Vingegaard lagen achterop en reden al een minuut achter. Even werd er gedacht dat deze etappe al vroeg afstevende op verschillen in het klassement, maar UAE floot hun eigen Pogacar terug om de tegenstand terug te laten keren. 

Een kopgroep van 15 splitste zich uiteindelijk wel af met MvdP, Van Aert, Wellens en Powless als kopstukken. INEOS wou na het succes van gisteren de slag niet missen en probeerde het gat te dichten en Axel Laurance mee te krijgen. Laurance kreeg het gat van 35 seconden echter niet dicht en reed een klassieke Chasse Patate! 

Het lukte Stuyven, Simmons en Storer later nog wel de sprong te maken en vooraan bleef het onderling ook aanvallen regenen. Het peloton maakte geen aanstalten meer en dus was het wel aan de mannen vooraan. Met de Pas du Sant in aantocht wouden de klimmers wel van de snelle mannen af en zo ontstond er een nieuwe kopgroep van 4 aan de voet van de klim met Simmons, Wellens, Storer en Campenaerts. Helemaal veilig waren deze 4 nog niet, want fijn samenwerken deden ze niet op de klim. Er kwamen er weer wat bij van achteruit en toen was het Tim Wellens die er vandoor poefte vlak voor de afdaling! 

Het is nog 43 km naar Carcassonne, maar de Vlaming gaat als een dolle naar beneden. Achter hem ontploffen ze allemaal en er werd onderling geen achtervolging georganiseerd. Wellens heeft al gauw 20 seconden te pakken en met nog 25km  te gaan heeft die al een minuut. Het groepje erachter blijkt kansloos en vindt het wel Wellensjes geweest met Wellens en hij krijgt een vrijgeleide naar de finish.

Het had maar zo een Van der Poeletje kunnen zijn, maar vandaag vloog de Belgisch Kampioen met een machtige solo naar zijn eerste Touretappe en dat is alweer zijn 36e profzege! 

Gezeur van de Coiffeur

Vanavond hing er een gespannen sfeer in het café. Waar normaal gesproken wethouder Jeensma treurig in een hoekje zat met de klompmakers — jawel, André Klompmaker, Benjamin Klompmaker en Jan Klompmaker — heerste nu onrust. Ze stonden strak onderaan in het klassement. Het oude wielrennen leek zijn langste tijd gehad te hebben. Maar vanavond zaten de mannen niet te treuren. Ze zaten te smoezen. Fluisterend, schichtig om zich heen kijkend, alsof ze iets aan het bekokstoven waren.

Ook ploegleiders van het oude wielrennen schoven aan: Jaap Schoonhoven, Alwin van de Weg, Albert van Os en zelfs de altijd zo opgewekte en praatgrage Roos Bijl. Zij draaiden normaal in de top mee, maar dit leek alles anders. Het gezelschap werd inmiddels alleen nog maar fluisterend genoemd: de tafel van het oude wielrennen.

Tegelijkertijd doken nieuwe namen op in het peloton. Patrick Maalman. Henry Holstege. Mannen van het nieuwe wielrenen. Zelfs Caccie100%, die een half jaar geleden nog opzien baarde met zijn innovatieve ideeën, bungelde nu ergens in het midden van het klassement. Het leek of de macht verschoof. Het oude systeem kraakte.

In het café ontstonden groepjes. De sfeer werd er niet beter op. Wantrouwen hing in de lucht.

Maar wat vooral de gemoederen bezighield, was iets veel mysterieuzer. Iets duisters. De afgelopen dagen werden er steeds vaker bidons gesignaleerd in het peloton met een afdruk van een zwarte hand. Eerst werd het afgedaan als een grap. Maar al snel werd duidelijk: dit was geen toeval. Overal dook hij op — de Zwarte Hand.

En hij liet sporen na, net zoals Pietje Bell in zijn beste dagen. Elke keer achtergelaten met die kenmerkende afdruk: een grove, met roet gezette hand, zwart als de nacht. Geen uitleg. Alleen die stempel. Renners die hem tegenkwamen, daalden af in stilte.  En de spanning in het peloton nam met de dag toe.

De zwarte hand stond ook zelf laag in het klassement. Wie was hij? Een man van het oude wielrennen?

Wat stond ons nog te wachten in deze laatste week van de Tour? Werden er oude trucs afgestoft? Werden er contacten gelegd met vergeten dopingartsen uit het verleden — Dr. Ferrari, Dr. Conconi?

A A Arensman

We startten vandaag in Pau, en als we in Pau starten, dan maak je maar op voor een loeizware etappe door de Pyreneeën! Pau ligt als voorstad net voor de uitlopers van de Pyreneeën en mag dit jaar voor de 67e(!) keer als startplaats dienen in de Tour. 

We finishen vandaag op de fantastische Superbagnères, maar daarvoor krijgen we ook al drie giganten! Als eerste bedwingen we de Tourmalet en daar wordt ook gelijk de Souvenir Goddet uitgereikt aan de eerste die boven komt. Het hoogste punt in de Tour dat sinds 2001 zijn intrede in de Tour heeft en vernoemd is naar de tweede koersdirecteur in de geschiedenis van de Tour de France, Jacques Goddet. 

Hebben we die prijs gehad, dan gaan we nog doodleuk even verder over de Col d’Aspin en de Col de Peyresourde om vervolgens dus te finishen op de Superbagnères! Een etappe om de vingers bij af te likken! 

Het is al weer 36 jaar geleden dat de Superbagnères in de Tour zat, maar de berg kennen we toch allemaal wel van naam. Bahamontes won er in 1962, Bernard Hinault in 1979 en Greg Lemond in 1986. Allen wisten zij de Tour al eens te winnen. In 1989 wist er ene Robert Millar voor het laatst te winnen, en bij die naam gaat toch een ander belletje rinkelen. Want Robert Millar gaat tegenwoordig door het leven als Philippa York! 

In de dagen dat het nog een hij was en door het leven ging als Robert Millar was het al een aparte renner, hij ging namelijk als topsporter als vegetariër door het leven. Het alleen maar eten van planten kan nooit goed voor je zijn en het heeft bij hem dan ook vreemde gedachten aangewakkerd. Na zijn carrière als wielrenner verdween hij in de anonimiteit en gingen er verschillende geruchten in de rondte. Hij zou rond 2000 een geslachtsverandering hebben doorgaan en als vrouw verder door het leven gaan. Niemand kon hem echter bereiken, tot een journalist via de mail contact met hem/haar kreeg. 

In 2007 bracht diezelfde journalist het boek ‘In search of Robert Millar’ uit en in 2017 was zijn transitie voltooid en werd zijn/haar naam dan officieel Philippa York. 

Ieder zijn meug uiteraard, maar als ik dan een tip mag geven… Ga niet alleen maar planten zitten eten, doet rare dingen met een mens…. 

De etappe
Nou, en vandaag was het aan gelukkig voor zo ver bekende aan vleesetende kopmannen! Groot teneur was er met het verlies van San Remco. Evenepoel ging al niet best in de voorgaande dagen en parkeert nú volledig: maar dit was gelukkig al vroeg in de koers; want verderop vooraan hebben wij Thymen Arensman!

En die Arensman is een rare kloot. Kan net zo mierenneuken als Dumoulin deed in zijn beste dagen; maar goh, wat kan die fietsen! Drie topklimmen  was die de baas en 

dat was die ook op de Superbagnères!

Vandaag geen gezeur van de coiffeur

Link: Uitslag
Link: Tussenstand

Klimmen naar een landingsbaan

We zijn toe aan de tweede tijdrit van deze Tour en dat is geen misselijke! Het is ‘maar’ 10,9 kilometer, maar daarvan gaan we er wel 8 kilometer klimmen tegen 7,8% gemiddeld op de flanken van de Peyragudes! 

En dat is een klim in de Pyreneeën die we al heel goed kennen. In 2014 wist El Imbatido, Alejandro Valverde er nog te winnen en in 2017 was het de beurt aan Romain Bardet. 

De ranke Fransman is sinds een maandje met pensioen, maar pakte op de Peyragudes toch wel één van zijn mooiste zeges. Met een elitegroep gingen ze de slotmeters in. Fabio Aru ging aan en Chris Froome kon niet mee. Aru kon het geel pakken en ging volle bak door en Bardet kon zijn wagonnetje aanhaken. De winst ging die dag naar Bardet en Aru pakte het geel. Die gele trui hield die niet lang en Froome won zijn 4e Tour dat jaar. 

Drie jaar geleden stond de Peyragudes ook op het programma in de Tour. Onderweg naar het vliegveld bovenop de berg die de meeste bekendheid geniet van de James Bond film Tomorrow never dies, waren het ook al Vingegaard en Pogacar die er een strijd leverden. 

Toen was het schouder aan schouder en ging de winst naar Pogi. Nu is het beiden individueel in een race tegen de klok. Gaat één van hen hier hun duivels ontbinden of gaat deze tijdrit ook naar San Remco? 

De etappe! 

Nou, daar kunnen we kort en bondig over zijn, het is niet voor San Remco vandaag! Evenepoel beleefde gisteren al niet zijn beste dag, alhoewel die op het eind van de etappe nog aardig herstelde. Tijdrijden is zijn specialiteit, maar een klimtijdrit dan weer niet persé. De eerste tijdrit ging met vlag en wimpel, vandaag hing die halfstok en kwam Remco op 2:39 van de winnaar. De hele tijdrit werd uitgezonden en dus zien we veel vroege starters op de hotseat plaatsnemen. 

Luke Plapp en Martinez gaan goed en het is Plapp die lange tijd op het warme stoeltje mag zitten. Maar ook hij weet dat die niet opgewassen is tegen de grote tenoren als die van start gaan. 

Het duurt tot Primoz Roglic voor die het warme stoeltje mag verlaten. Daar was die waarschijnlijk ook niet ongelukkig mee, hij zat al zo lang dat het lycra bijna aan zijn achterste was gebrand. Rogla hebben we nog niet veel bij de voorsten gezien, maar rijdt toch redelijk stabiel en een goede tijdrit. Maar er zijn er altijd weer twee beter…. 

Vingegaard rijdt een stuk beter dan gisteren en is goed onderweg. Hij rijdt veruit de snelste tijd op de tussenpunten en krijgt zelfs San Remco in het zicht. Net voor de finishlijn krijgt die de Vlaming in zicht en passeert hem nog en rijdt 44 seconden van de tijd van Roglic af. 

Maar daar is één iemand niet bang voor en die herhaalt hetzelfde recept op de tussenpunten. Overal is Pogacar sneller en aan de meet duikt hij nog eens 36 seconden onder Vingegaard door. Niet twee dus, er is er maar één de beste, Tadej Pogacar!! 

Gezeur van de Coiffeur

Het café van List en Bedrog bleef vanavond gesloten.

De uitbater was druk in de weer met inpakken voor de vakantie. Maar dat weerhield Gerard Straatman, de winnaar van de dag, er niet van om zijn overwinning te vieren in zijn favoriete café.  Met een grote grijns op zijn gezicht liep hij naar de voordeur. Hij wist natuurlijk waar de sleutel lag — klassiek onder de mat. Samen met een paar medeploegleiders glipte hij stilletjes naar binnen. Het café ademde stilte, maar al snel vulde het zich met gelach, glazen die tegen elkaar tikten en verhalen van onderweg.

Jurian, die vandaag knap in de top 10 was geëindigd, had zijn vader meegenomen: Gijs van den Brink, onze huisdichter. Gijs had zijn notitieboekje meegenomen en las, onder het zachte licht van de barlampen, gedicht na gedicht voor. Zijn woorden vonden moeiteloos hun weg door het café, waar iedereen ademloos luisterde.

Het werd een avond vol warmte, vriendschap en poëzie. En voor ze het wisten, schreef de klok al ver voorbij middernacht. Maar niemand dacht eraan om naar huis te gaan. In het café van List en Bedrog was het, ondanks de sluiting, levendiger dan ooit.

Un Deux Trois sur Hautacam

We hebben er even op moeten wachten, maar dan vandaag eindelijk de eerste echte klimetappe! En dan niet even een paar bergjes tussendoor, nee, we finishen op de Hautacam! De Hautacam is nog niet gelijk het grootste monster van deze Tour, maar het is er wel eentje van Hors Categorie! Het is ook nog een relatief jonge berg in de Tour, want we kwamen er maar zes keer eerder aan. De laatste keer in 2022 was een memorabele, want daar waren het Van Aert en Vingegaard tegen Pogacar die er zijn zwanenzang zong. 

Van Aert zat die beslissende dag in de kopgroep met het plan van waarde te zijn in de finale. Dat plan lukte en hij loste eerst Pogacar om vervolgens nog eens Vingegaard te lanceren en zelf nog 3e te worden in de etappe. Drie dagen later stond Vingegaard met het geel om de schouders in Parijs. Een fantastische etappe destijds en een klim die naast Vingegaard, ook nog Luc Leblanc, Bjarne Riis, Javier Otxoa, Juan Jose Cobo en Vincenzo Nibali als winnaar kende in het verleden.

Rond de helft van deze winnaars zwerft een mega dopingspook waardoor er later ook weer een aantal van die zeges uit de boeken zijn gehaald. Van Vingegaard en Nibali is die blijven staan, en ook bij Otxoa is dat het geval, al kende die wel een treurige verdere carrière. 

Otxoa reed al zijn hele carrière voor de Kelme-ploeg, zo ook in 2000. Op een regenachtige en mistige dag wist die de opstomende Lance Armstrong achter zich te houden en te winnen op de Hautacam. Er lag een prachtige wielercarrière voor hem in het verschiet, totdat het noodlot toesloeg in februari 2001. Samen met zijn tweelingbroer Ricardo, ook koersende voor Kelme, waren ze aan het trainen in de bergen van Zuid-Spanje toen ze werden aangereden door een automobilist. Het ongeval was zo heftig dat Ricardo op slag dood was en Javier het ternauwernood overleefde. Javier belandde in een coma voor 65 dagen en brak vele botten en ook een verpletterde long. 

De artsen hadden hem al opgegeven en zijn ouders geadviseerd hem los te koppelen van de machine, maar zij gaven niet op en terecht! 

Hij kwam weer tot leven met wel de nodige hersenschade, moest opnieuw leren lezen, schrijven en lopen, maar kwam weer boven. Een professionele wielercarrière zat er niet meer in, maar hij ging nog wel als Para-sporter naar de Spelen van 2004 en 2008 en won daar tweemaal goud en tweemaal zilver in het wielrennen. 

Door zijn handicaps werd hij door zijn ouders in huis verzorgd en ging die later hard achteruit. Een zware longziekte in 2018 kon die niet meer bevechten en Javier Otxoa overleed in het ziekenhuis op slechts 43-jarige leeftijd. Hij werd begraven naast zijn tweelingbroer in het dubbele graf dat zijn ouders in 2001 uit angst al hadden aangekocht voor hun twee zoons, niet wetende destijds dat er nog 17 jaar tussen zou zitten….

De etappe! 

En zoals gezegd, 2025 is 2022 niet! We beginnen de dag met een omvangrijke kopgroep van maar liefst 52 man. We gaan ze uiteraard niet allemaal bij langs, maar Mathieu is weer van de partij. Een aantal ploegen zijn ruim vertegenwoordig, zoals INEOS en Bahrain. INEOS zit met 5 man en heeft Rodriquez die kort geklasseerd staat en Arensman is er ook bij. Bahrain is ook op volle oorlogssterkte en stuurt kopmannen Buitrago en Martinez mee. 

Voor deze mannen is de Tour niet gestart zoals ze hoopten en dat maakt de route naar de Hautacam van vandaag een ideale etappe voor resurrectie. De voorsprong blijft ronde 1,5-2 minuten zitten en veel ruimte krijgen ze dus niet. De Col du Soulor is de eerste hindernes van 11,8km aan 7,6%, en hier zullen de INEOS en Bahrain mannen dan wel gaan beginnen toch!

Nou, zeker niet! Geen idee wat voor plan ze hadden, de benen hadden ze er in ieder geval niet voor. De kopgroep sukkelt uit elkaar en op de top zijn alleen Armirail, Woods en  Skjelmose nog over. Armirail blijkt een kamikazedaler en gaat solo het volgende klimmetje op. In de favorietengroep heeft Evenepoel al moeten lossen, maar die zitten al kort achter de koplopers en we kunnen wel door naar de Hautacam…

Ook Jorgenson heeft geen goede dag en Vingegaard zit al gauw alleen in de etappe waar Jonas zijn rivaal Pogacar wel even pijn ging doen. Pogi had nog Wellens en Narvaez bij zich, en die mannen gingen tempo maken in de aanloop van de Hautacam. Wellens zette als eerst de brommer aan en iedereen in het wiel begon al te kraken. De klim begon, Wellens geeft af en de laatste haas Narvaez neemt over. Die geeft er een hele korte snok aan en lanceert daarmee Pogacar er vanuit het zadel met de grote plaat erop vandoor poeft, en dit gaat hard! 

Een ongekende demarrage met nog ruim 13 km te klimmen. Jonas Vingegaard is zich totaal geen antwoord machtig en kiest zijn eigen tempo. Want wanneer je je eigen tempo rijdt, kan het maar zo dat de ander zich opblaast en jij er nog weer bij komt. Nou, ook die ballon ging niet op, want de Trans-Slovenië-Express is op stoom en blaast grote zwarte rookpluimen uit! Vingegaard komt geen meter dichterbij en verliest per kilometer ook zo’n 10 seconden. Dit blijft pijnlijk zo doorgaan tot aan de meet en dan komen ze van achteren ook nog dichterbij…

Eerst liep Vingegaard nog uit op de andere favorieten en leek die the best of the rest, maar ook dat ballonnetje begon leeg te lopen. Florian Lipowitz vindt zijn tweede adem en Remco Evenepoel vindt zijn vierde adem van de dag en nadert ook. Pogacar ligt inmiddels al een kilometer voor en 2,5 minuut als hij rustig de laatste kilometer uit kan gaan fietsen. Pogi wint natuurlijk en Vingegaard houd de tweede plek nipt voor de opstomende Lipowitz. 

Maar dan rijst de vraag, is de rest nou echt zo ‘slecht’ of is Pogacar nou echt ZO goed!? Ik denk het laatste… Het lijkt de laatste 1,5 seizoen wel alsof die nog een 5-10% beter is geworden. Waar andere renners doodgaan in zijn wiel, kwam hij bijna elke gewonnen koers over de streep alsof hij net zijn hond had uitgelaten, zo fit! En om de etappe van vandaag te duiden. In 2022 was de klimtijd van Pogacar op de Hautacam 37 minuten en 38 seconden, vandaag doet die het in 35 minuten en 8 seconden, ruim 2,5 minuut sneller wat bergop al bijna een kilometer extra is!

Bijna ging ook nog de snelste tijd van Bjarne Riis eraan, maar de laatste 1,5km liet Pogi het een beetje lopen. Riis reed in ‘94 in 34:40 naar boven, maar moet dan wel gezegd worden dat dat absoluut niet schoon was! En ook dat polletje kunnen we alvast wel aan gaan maken, wanneer gaan de Franse en Britse journalisten de dopingvragen stellen? De David Walsh’en en Nick Harris’en onder het journaille zullen al weer klaar zitten wanneer er zulke tijden worden neergezet die alleen in het dopingtijdperk voorkwamen. 

Het zal Pogi een worst zijn. Zal die de hond bij zich hebben, zal die die eerst nog eens rustig uit gaan laten en daarna op teletekst zien dat die in het AK alweer 3,5 minuut voor staat. Morgen weer een klimtijdrit, het kunnen er morgen al wel 5 zijn!

Gezeur van de Coiffeur

Het was een bijzondere avond in het café van List & Bedrog.

Een vriendschap, ooit verwoest, werd voorzichtig weer opgebouwd. Rick Smit en Teun de Wit — twee mannen die ooit onlosmakelijk verbonden waren in de harde wereld van de wielersport — zaten weer tegenover elkaar aan tafel.

Rick Smit, beter bekend als Stalen Rick, stond in het peloton bekend om twee dingen:

1. Hij was de beste scout die er rondliep.
2. Hij was keihard. Meedogenloos.

Empathie of emotie? Onbestaand. Zijn renners waren geharde mannen, gevormd naar zijn evenbeeld. En toch had hij vandaag met zijn ploeg een knappe tweede plaats behaald. Iets was aan het verschuiven. De breuk met Teun dateerde uit het najaar. Rick had hem toen gescout op een gure zaterdag in oktober. De jongen viel niemand op, behalve hem. Waar anderen niets zagen, zag Rick potentie. Binnen de kortste keren was Teun opgenomen in de ploeg. De winter volgde, met trainingen in storm, regen en sneeuw. Rick haalde hem trouw op voor elke training — een unicum voor de stugge ploegleider. Teun werd de benjamin van het team. Zelfs de hardste mannen kregen een zwak voor hem. Niemand inspireerde Teun meer dan Berry Nagelhout, alias Berry Brandhout. Een renner met een verleden. In zijn jeugd had hij de ene na de andere titel gewonnen, maar daarna raakte hij totaal ontspoord. Tot Rick hem op een avond uit het café sleepte en hem weer op de fiets zette. Berry vocht zich een weg terug naar de top en vertelde onderweg zijn verhalen aan Teun. Zelfs ik heb meegemaakt hoe meedogenloos Rick kon zijn. Ik was eens zo uitgeput tijdens een training dat hij me zonder pardon een treinkaartje toewierp. Hij was klaar met me. Maar ik zette door. En dat raakte Teun.

De dag van de Ronde van Vlaanderen kwam. Rick had vertrouwen in zijn pupil en gaf hem de rol van vrije renner — een zeldzame eer. Maar het draaide anders uit. In de allereerste kilometer ging Teun onderuit. De schrik sloeg hem om het hart. Zijn handelsmerk — dalen als geen ander — was volledig weg. Waar hij ooit in een afdaling van de Mont Ventoux een 36ste tijd op Strava had neergezet , reed hij nu als een geslagen man naar beneden, trillend als een rietje.

Op driekwart koers was het genoeg. Teun trok in de remmen, hij had angst voor de afdaling van de Kwaremont en stapte samen met renners Jaap Schoonhoven en Jan Jaap Koster een café langs de weg binnen. Ze deden hun rugnummer af en bestelden een koude Kwaremont. Teun haalde diep adem, nam een trek van zijn vape en genoot van een verse mattentaart.

Toen Rick dit hoorde, was hij furieus. Teun werd zonder pardon uit de ploeg gezet. Verbannen. Teun de Wit – de Jan Ullrich van het peloton. Een levensgenieter, een vrije geest. Tot die avond in het café van List & Bedrog hadden de mannen elkaar niet meer gesproken. Maar daar zaten ze dan. Aan één tafel. De sfeer geladen, broos en beladen met herinneringen.

Zou Stalen Rick hem een nieuw contract aanbieden? Zou het woord genade dan eindelijk een plek krijgen in zijn woordenboek?

Een Scandinavische sprint a deux

De rustdag hebben we eindelijk gehad na 10 dagen en diverse renners hebben daar de wonden kunnen likken. De klimmers mogen er nog even een dagje inkomen, want het is voor de rappe mannen vandaag in de roze stad Toulouse! We zijn een heel stuk zuidwaarts neergestreken richting de Spaanse grens en dat is ook precies waarom Toulouse de roze stad wordt genoemd. De architectuur van de stad kent Spaanse invloeden en dankzij de terracotta bakstenen waarmee vele historische gebouwen gebouwd zijn, heeft de stad een roze gloed. De laatste keer dat we met de Tour in de roze stad aankwamen draaide het ook uit op een sprint en een fotofinish die Ewan de zege bracht voor Groenewegen. Toulouse en de sprint zijn nauw aan elkaar verbonden, want de bekendste wielrenner uit de roze stad is Frédéric Moncassin!

Moncassin was vooral sterk in de sprint en wist in zijn carrière twee Touretappes te winnen. Etappes pakte die ook in de Dauphiné, maar ook semi-klassiekers als Kuurne en de GP Denain staan op zijn palmares. De twee etappes in de Tour tellen toch wel het zwaarste, en hij sprintte er daar niet de minsten vanaf. Hij won ze allebei in 1996 en toen startte de Tour in Den Bosch. Thuisrijder Blijlevens had daar graag de zege gepakt, maar het was Moncassin die ermee vandoor ging. Later in die Tour sprintte die er ook nog de grote Zabel en de legendarische Oezbeek Abduzhaparov af!

Een zege pakte die daarna niet meer in de Tour, in de beruchte Tour van 1998 zorgde die nog wel voor wat opschudding met de diskwalificatie van Tom Steels. Steels had een slecht ‘97 gehad en kwam op revanche naar de Tour van ‘98. Een goed BK moest leiden naar weer een tourzege, maar een hem in de weg rijdende Moncassin voorkwam dat tot grote frustratie van de Belg. In zijn irritatie gooit die een volle bidon naar het hoofd van Moncassin en de jury is onverbiddelijk, exit voor Steels! Het levert Tom Steels wel de bijnaam Tom-bidon op. 1999 werd Moncassin zijn laatste seizoen, want winnen zat er de laatste seizoenen niet meer in… 

De etappe

En de rit van vandaag rondom Toulouse geeft een hele andere dimensie aan de stad Toulouse in de Tour. De sprintstad van weleer is helemaal geen sprintstad meer, want een dag na de rustdag zijn de renners al weer helemaal dol en we krijgen een mini Amstel Gold! Sebastiaan Timmermans had het weer heerlijk naar zijn zin achterop de motor. Ze koersten weer als junioren in een knotsgekke etappe met in het eerste uur maar liefst 51,7 km per uur gemiddeld. Het tweede uur ging het iets minder met 49,5, maar gemiddeld dus in de eerste 2 uur boven de 50 per uur, en dat na een rustdag! 

Het zijn drie mannen die van de start af al in de kopgroep rijden en dat ook volhouden met een net zo hard rijdend peloton achter zich. Mister Ontsnapping van 2024, Jonas Abrahamsen zit er weer bij en heeft Mauro Schmid, Burgaudeau, Wright en Ballerini bij zich. Ze krijgen uiteindelijk de zege op weg naar de Franse Keut van het peloton in iets rustiger vaarwater en toen kwam Henri Schut in de studio met een heel nuttig stukje informatie. Dit dan vooral voor de liefhebber van klassieke muziek, want de originele trompetter tune van Rein vd Broek is een nieuw jasje gestoken door het Amstel Quartet met hun 4 saxofoons. De moeite waard een keer op te zoeken voor de liefhebber!

Enfin, terug naar de echte liefhebberij. Want de Franse Keut komt eraan. En bij het horen van de Keut is er één man in het peloton bij wie het alarmfase 381 wordt, Mathieu van der Poel! Er vinden in het peloton weer van allerlei aanvallen plaats met verschillende groepen, maar er ontstaat er weer eentje van 5 met natuurlijk MvdP! Van Aert, De Lie, Simmons en Laurance zijn ook mee en het had zo een editie van de Gold Race kunnen zijn, dus rap naar de finale met nog 2 klimmen te gaan! 

Op de ene laatste klim is het onrust vooraan en zijn het Schmid en Abrahamsen die er vandoor gaan en de anderen zijn niet bij machte te volgen. Simmons deed het in de groep erachter, maar Mathieu hield zich opvallend stil en de Franse Keut kwam eraan. Simmons kwam daar niet dichterbij, maar op de Franse Keut was het dan eindelijk Mathieu die gas ging geven! Hij haalde Simmons rap bij en ging erover en kon op jacht naar Abrahamsen en Schmid! 

Abrahamsen en Schmid hadden er totaal geen zin in om de nieuwe Fuglsang en Alaphilippe te worden. De hele etappe hebben ze al als gekken gereden, en nu kwam die bezetene uit de Amstel van 2019 ook nog eens solo achter ze aan. Dat scenario moest koste wat kost bespaard worden. Mathieu kwam op 20 seconden, ging naar 15 en kwam zelfs tot 10, maar de twee voorop bleven kop over kop gaan tot de laatste kilometer. En daar was het de Noor van Uno-X die het slimst reed met de zekere voorsprong. Abrahamsen nam niet meer over, Schmid wacht hem op en reageert adequaat wanneer de Noor aan gaat. Ze komen zij aan zij, maar op het nippertje gaat Abrahamsen erover en is de zo gewilde ritzege voor de ploeg weer binnen! 

MvdP deed wat die kon, maar het recept van 2019 herhalen in de Amstel zat er niet in. Dan vermaken we ons daar wel mee op Youtube, gelijk maar ff zoeken naar het Amstel Quartet dan… 

De hoofdsponsor aan het woord

“Met de rustdag maar eens de balans opgemaakt. Hen die mijn klassering in het klassement weten, denken waarschijnlijk dat ik teleurgesteld op de bank lig. Maar niets is minder waar. Ok, gezien de rijders in mijn ploeg en hun resultaten had ik een veel hogere klassering verwacht. Ik snap echt niet hoe anderen het doen. Er is me toegefluisterd door een mede wielerkenner dat er gebruik is gemaakt van kunstmatige intelligentie. Ik heb er niets mee. Doet me teveel denken aan kunstmatige inseminatie. Mooie dingen moet je niet prijs geven. Maar weer terug naar de tour. Ben Healy in de gele trui vind ik echt mooi. De urbanus uit Ierland is niet vies van aanvallen en daarvoor kijk ik naar het wielrennen. Of de Amerikaanse Kampioen Simmons. Heerlijk die manier van koersen. En dan Matje. Een diepe buiging. Spottend met alle wielerlogica er gewoon in knallen en dan op 800 meter voor de meet ingerekend worden. Ik heb gehoord dat de ploeg van Lidl-Trek op de snelste fiets van het peloton rijdt. Dat zou 3 seconden per minuut schelen. Als van der Poel daar op gereden had dan had hem dat over 170 km bijna 9 minuten gescheeld. Had hij gewoon het geel weer gehad. Kortom: de eerste week was super!”

Gezeur van de coiffeur

Het was een gezellige boel in het Café List en Bedrog. Iedereen was vrolijk, alleen Kenneth Middelveld liep chagrijnig rond. Je zou denken dat hij blij zou zijn na het behalen van zijn derde plek, maar niets was minder waar. Iemand had gisteravond zijn auto compleet total loss gereden.

Een van de verdachten? Herman Rechterschot. De arme man liep al weken rond met een enorme bos haar, en Kenneth vroeg zich af, nadat Herman iets te diep in het glaasje had gekeken gisteravond, of zijn lange lokken misschien voor zijn ogen hingen toen hij naar huis fietste. Want nee, Herman had de afgelopen maanden niet met zijn ploeg naar de kapper gekund. Zoals gebruikelijk had het team zich teruggetrokken op Texel. Hun eigen ‘Tenerife’, waar ze zich voorbereidden op het seizoen.

Wat niemand had verwacht, maar wat vandaag pijnlijk duidelijk werd: die weken op Texel waren goud waard geweest. De etappe van vandaag had namelijk alle kenmerken van hun trainingsrondjes daar. Oneindig vlak, open terrein, wind die je elk moment kon breken — en dan, net als op dat eiland, een verraderlijke klim aan het eind.

Op Texel was dat steevast de Hoge Berg, dat ene bultje tussen Oudeschild en Den Burg waar ze elke training mee afsloten. Daar sprintten ze tegen elkaar alsof er een klassieker op het spel stond. En hoewel het vandaag niet letterlijk die klim was, voelde de finale precies zo aan: een uitputtingsslag over vlakke wegen, iedereen op een lint, en dan volle bak omhoog — alles of niets, wie nog iets over had, won.

Wat een voorbereiding hadden de mannen dus gehad, op het zo geliefde eiland van Herman. Alleen… er was geen kapper op Texel te bekennen. En ook zijn vaste Kapper Martin was niet op vakantie op het eiland. Het haar was maar blijven groeien. De lange lokken voor zijn ogen en de combinatie met iets te veel drank op kon het goed zijn dat die warboel op zijn hoofd Kenneths auto fataal was geworden.

Iets verderop zat Caccie100%. Nou ja, zeg maar FOMOCaccie100%. Caccie mist niets en had nog geen avond in het café overgeslagen. Zijn mannen reden vandaag naar een mooie derde plek. Hij trainde ze al het hele jaar met één duidelijke missie: in elke ontsnapping mee, geen enkele missen. En het werkte. De tactiek leverde een podiumplek op.

Hij zat aan tafel en luisterde naar de winnaar van vandaag: Meneer Booij. Die vertelde honderduit. Er ontstond een discussie over de zwaarte van het parcours, de hitte, de lange afstanden. Booij lachte en haalde herinneringen op aan de tijd dat hij Parijs–Brest–Parijs reed — 1.200 kilometer, niet in etappes, maar gewoon in één keer.

“Je stapt op in Parijs, je rijdt naar Brest en dan weer terug. Wie als eerste terug is, wint. Geen slaap, nauwelijks eten, gewoon trappen.” Hij vertelde hoe hij ooit in een cafeetje zat te eten en de renner tegenover hem met z’n hoofd in het bord viel van vermoeidheid. En een andere keer reed hij een half uur achter iemand die scheef op z’n fiets zat.

“Waarom fiets je zo scheef?” vroeg hij. “Hoezo?” antwoordde de ander. “De weg loopt hier toch scheef?” Mannen die hallucineren…..

De mannen aan tafel luisterden aandachtig. Zelfs Wim Junte luisterde… en genoot.

De Franse feestdag werd een Angelsaksisch feestje

En daar is dan die zondagsetappe om de week mee af te sluiten, maar dan op een maandag! En deze heerlijke op en neer en heen en weer etappe is op een maandag omdat het deze maandag de quatorze julliet is! De Franse nationale feestdag op 14 juli, de herdenking van de bestorming van de Bastille in 1789. De bestorming waar vanuit een jaar later de Franse Federatie werd opgericht. Een altijd gedenkwaardige dag in Frankrijk, al is het niet te vergelijken met een feestdag in Holland waar iedereen als volgegoten opblaaswortel de straat op gaat. De Fransen pakken een kaasje en wat wijn, kijken naar Le Tour en met zonsondergang een vuurwerkshowtje. En laten we daar toch eens op hopen, vuurwerk vandaag, en het liefst van een Fransman! Warren Barguil was de laatste in 2019 en laat die nou ook dit jaar weer in koers zijn!

Het is een ideale etappe voor de bollentrui. 8 gecategoriseerde klimmen en nog een heleboel die niet eens gecategoriseerd zijn. Het wordt dus uitkijken naar diezelfde Barguil wellicht. Maar wat te denken van de Fransen die al op achterstand staan!? De pocketklimmers Gregoire en Lenny Martinez, de kleine Paret-Peintre of wat te denken van Flip! 

Julian Alaphilippe, het kind van het volk. Tweevoudig wereldkampioen, meervoudig touretappe winnaar en driemaal de Waalse Pijl. Het volk houd van hem. Hij steelt de mooiste vrouw uit het peloton van Tony Gallopin af, Marion Rousse, de breuk die niemand aan zag komen en nog houden ze van hem. Wat Tony niet lukte, lukte Flip binnen een paar maand en Marion werd moeder. Julian beschikt blijkbaar over hemelse krachten en bezorgde Marion een wondertje, heel Frankrijk bid hem er vandaag weer om. Flip die victorie kraait op Quatorze Julliet!

De etappe!

En Flip flikt het hem hoor! Deze voorbeschouwing was een week terug al geschreven, maar er zitten drie van de genoemde Fransen in de kopgroep. Naast Flip hebben ook Valentin Paret-Peintre en Lenny Martinez de kopgroep van 29 bereikt. Naast hen zit ook Quinten Pacher en het jonge Franse ronde talent Alex Baudin van EF erbij. Maar ook Ben Healy is mee voor de ploeg, dus dat zal werken voor Healy worden, die ook nog eens het kortst geklasseerd staat in het AK. 

3 klimmen onderweg en O’Connor geeft er een snok aan waardoor de kopgroep uiteenvalt en wie moet er lossen, onze Flip! Het volk juicht hem nog op alle manieren toe, maar het zit er niet meer in voor Alaphilippe de laatste seizoenen. Zoals we wel meer hebben gezien bij grote coureurs de laatste jaren na een zware blessure, is het moeilijk weer op topniveau te komen. Maar met zo’n vrouw bij huis, is het ook moeilijk prioriteiten te stellen! 

Lenny Martinez en de andere Fransen doorstaan de schifting wel en zoals van de week al voorspeld gaat het 52 kilo zwaar wegende klimgeitje op bergpuntenjacht. Van de eerste 5 klimmen van 2e categorie wint die ze alle 5, die bollen zitten hem vanavond als gegoten! Zijn opa won de bollentrui in 1978, het zou wat zijn als het kleinzoon Lenny in 2025 lukt! 

Maar na die 5e klim wordt er wederom een knuppel in het hoenderhok gegooid, nu door Ben Healy. Healy wil voor de etappe en zeker voor het geel en dat brengt velen aan het wankelen. De groep dunt uit en uit en het is nog maar met 5 man naar de slotklim, en zonder nog maar enige Fransman! Op 14 juli dus geen Franse Revolutie, maar er ontketend zich weer een Brits-Franse oorlog! De laatste was in de tijd van Napoleon, maar ook nu in de Tour is er weer één, want de 14e juli draait uit op een Britse invasie! 

De Ier Healy, de Commonwealth Australiërs O’Connor en Storer, de in Engelse dienst rijdende en ook nog de royal-Brit Yates gaan het uitmaken op Quatorze Julliet! En het is Healy die gretig is en als eerste probeert weg te rijden, hij wordt geremonstreerd door de rest. En dan in een bocht gaat Giro-winnaar Yates er sneaky vandoor. Arensman probeert te reageren en is te laat en geeft in het post-race interview toe dat die zich daar liet verrassen. Arensman komt op 20 meter van Yates, het worden er weer 30 en weer 20, maar hij komt er maar niet bij! 

Simon Yates zijn tropenjaar zet nog even door en man, zijn overstap naar Visma heeft hem bepaald geen windeieren gelegd dit seizoen! Na de Giro is Yates nu ook Vainquer in de Tour de France!

Gezeur van de coiffeur

Paniek bij de start: Willem Junte spoorloos

Vanochtend was er grote paniek bij de start van het peloton. Ploegleider Willem Junte was nergens te bekennen. De renners stonden klaar, de motoren ronken al, maar zonder Willem geen vertrek. Uiteindelijk kon het peloton pas een half uur later van start. Wat was er aan de hand?

Willem had gisteravond, voordat hij naar het café List en Bedrog ging, plechtig beloofd zijn nieuwe vriendin nog even op te zoeken na het kroegbezoek. Hij zou om 22:00 uur bij haar zijn, in een klein Frans slaapplaatsje iets verderop. Zijn vriendin – een echte dame, dat moet gezegd worden – is ronde miss in de Tour en sinds een half jaar in Willems leven. Hun liefdesverhaal begon romantisch: tijdens een kermiskoers die Willem reed bij Apeldoorn, gaf ze hem drie zoenen op het podium. Liefde op het eerste gezicht.

Maar goed, terug naar gisteravond. Wat begon als een strak plan, liep – zoals vaker bij Willem – anders. Negen uur werd tien uur, tien werd elf, en voor hij het doorhad, was het al half één ’s nachts. Willem zat nog altijd aan de bar, vermoeid en balend van zichzelf. Hij deelde zijn zorgen met de bardame, die hem vriendelijk doch dringend aanraadde om alsnog te gaan.

En zo geschiedde. Midden in de nacht trok Willem op zijn fiets door het donkere Franse landschap, op zoek naar zijn meisje. Na twee uur ploeteren tikte hij eindelijk op het raam van haar onderkomen. Een paar minuten later lag hij naast haar in bed. Willem had nog hoop op een romantisch vervolg, maar dat bleek ijdele hoop. Zijn vriendin draaide zich met haar rug naar hem toe en sprak slechts één zin:

“Hier moeten we het morgen eerst eens goed over hebben.” Geen knuffel, geen kus – alleen stilte. En zo kwam het dat Willem vanochtend te laat aan de start verscheen. Er moest eerst gepraat worden. Maar zijn mannen? Die reden vandaag gewoon naar een keurige derde plek.

Vanavond in het café kon iedereen er weer om lachen. Daar zat Willem, aan tafel met trotse sponsor Niek Aink. De glazen werden geheven, en Willem? Die vertelde alweer de mooiste verhalen over de liefde.

En zijn liefje? Die glimlachte. Ze genoot van de manier waarop Willem sprak. Met passie. Over de koers.

Matje, Matje, toch Merlier!

Op de laatste dag van de week voor de rustdag  afsluiten met een sprintersetappe? Nee hoor, de eerste rustdag is deze keer op een dinsdag! We trekken naar centraal Frankrijk naar Châteauroux en die regio is even boeiend als het verloop van de etappe. Châteauroux is al vier keer eerder aangedaan in de Tour en viermaal werd er gewonnen door een sprinter. Mooie Mario Cipollini was de eerste en de drie keer erna was het een en dezelfde en ook degene naar wie de finishstraat officieus naar vernoemd is! Er zal in deze editie van 2025 naar deze etappe vooral vanaf het eiland Man in het Verenigd Koninkrijk met interesse gekeken worden, want die een en dezelfde die drie keer won, was The Manx Missile!

Mark Cavendish, de legende, de alleenheerser op etappegebied in de Tour de France met 35 etappes pakte er dus drie in Cháteauroux. In de Tour van 2008, 2011 en 2021 maakte hij hier het zegegebaar op weg naar die 35e. En 2021 was die o zo succesvolle Tour voor The Cav waar die etappe 31,32,33 en 34 wist te winnen en op gelijke hoogte kwam met Merkcx. Op de Champs-Élysées had het dat jaar al moeten gebeuren, maar moest die de zege aan Wout van Aert laten. 

De jaren erna was er het welbekende gesukkel van de Brit. In 2022 mocht die niet naar de Tour ten faveure van Jakobsen. In 2023 was er de abondon in etappe 8. De motivatie zakte naar een dieptepunt, maar hij krabbelde weer op, kreeg van Astana de kans nog één keer voor de zege te gaan in 2024 en maakte het waar in de 5e etappe en schreef geschiedenis! In 2025 zoeken we naar een opvolger voor de Cav in Châteauroux, al zal er van de huidige sprinters niet gauw iemand zijn die hem echt kan opvolgen en een gooi zou kunnen doen naar die 35 zeges.

De etappe!

Gisteren was het even wachten op de eerste vluchters, vandaag hoefden we er letterlijk 2 seconden op te wachten. Christian Prudhomme vlagde af en het was Jonas Rickaert die er gelijk vandoor ging. In zijn schaduw was er nog een ploeggenoot te ontwaren, en jawel het is hem, Mathieu! Wat het plan is van MvdP is even gissen, wil die de punten van de tussensprint? Wil die de kans op waaiers in de finale voor zijn? Het lijkt in eerste instantie op een kamikazemissie, maar ja, het is wel Mathieu! 

5 minuten is de voorsprong onderweg, maar met 40 km te gaan lijkt het peloton het gat te gaan dichten en is het nog maar 2 minuten. Visma zet zich op kop zodra we op open landschap zijn en dan gaat het hard! Visma trekt het peloton uiteen en ja hoor, WAAIERS!! De voorsprong van het Alpecin-duo slinkt naar 30 seconden en het peloton breekt in 2 stukken! 

Alle grote mannen zitten voorin, maar voor Bahrain zitten Buitrago en Martinez erachter, maar die reden toch al geen beste Tour. Het eerste peloton laat het weer iets varen en de voorsprong loopt weer iets op voor Mathieu en Rickaert onderweg naar Cavendish City! Het verschil loopt met 15km te gaan weer op richting de 1,5 minuut en het peloton moet nu echt op gaan passen! Met nog 10 te gaan is het nog steeds rond de minuut. Volgens het ezelsbruggetje der sprinters is het mogelijk in volle gang 10 seconden per kilometer terug te pakken, het wordt dus kantje boord! 

6 km te gaan en nog 35 seconden, en Rickaert geeft af! Alles gegeven voor de kopman en Mathieu moet het solo gaan doen! Quickstep en Lidl zetten zich op kop en bijten hun tanden stuk! 

4 km te gaan en nog 22 seconden, kom aan Mathieu! 

3 km te gaan en nog 13 seconden, ai ai ai, dat wordt moeilijk. 

2 km te gaan en het is nog 7 seconden, en Intermarché is opgesoupeerd en de organisatie lijkt weg! 

1 km te gaan en het is ze toch gelukt! MvdP wordt bijgehaald en de sprint kan gelijk beginnen. Van Poppel trekt aan voor een onzichtbare Meeus, Milan gaat aan en bedankt Van Poppel, maar daar komt ook Merlier! 

Merlier komt ernaast en gaat erover en het is ritzege 2 voor Merlier deze Tour voor Milan en De Lie! Mooi om De Lie weer van voren te zien! Niks geen saaie sprintetappe dus zo op de zondag met dank aan Mathieu en Rickaert en de WAAIERS! Zeer vermakelijk en de derde Touretappe voor Merlier in Châteauroux, dat wordt dus nog lang geen Merlier City!

Gezeur van de coiffeur

Café List en Bedrog was omgetoverd tot een sfeervol restaurant.

Hugo Bos stond op het podium met zijn mannen. De man die in het dagelijks leven bekendstaat als een echte gastheer, had de eigenaar van het café gevraagd of hij het voor één avond mocht omtoveren tot een culinair restaurant. En zo geschiedde.

Aan prachtig gedekte tafels werden de gasten getrakteerd op verfijnde gerechten. Hugo had zijn uiterste best gedaan om de beste chefs uit de regio bij elkaar te brengen. Wat velen al wisten: Hugo en zijn vrouw hadden onlangs Het Boothuis aan de haven van Elburg overgenomen. In september zouden ze officieel van start gaan, maar vanavond was de generale repetitie. De avond liep al snel volledig uit de hand.

Patrick Maalman — inmiddels de trotse nummer 1 van het klassement — was weer helemaal losgegaan. Nu moet je weten: Patrick is doordeweeks de beste fysiotherapeut van Frix. Een rustige, bescheiden man, die weinig woorden nodig heeft. Maar vanavond… vanavond was zo’n avond. Zo’n avond die we eerder hebben meegemaakt, zoals laatst nog bij Winter in de Vesting in Elburg.

Patrick had weer eens iets te veel ‘sapjes’ op en voelde zich vrij genoeg om het podium op te stormen. Zonder aarzelen griste hij de microfoon uit de handen van de zangeres. De normaal zo kalme Patrick veranderde in een geboren artiest en wist het hele publiek mee te slepen in zijn enthousiasme. Tijdens het voorgerecht had hij al de eerste Merlot achter de kiezen, en nog voor het hoofdgerecht stond hij al boven op de tafel. Gelukkig wist Hugo, een echte gastheer pur sang,  hem op subtiele wijze en met natuurlijke charme weer aan tafel te krijgen. Dat is echt een gave van hem.

Na het nagerecht werd Patrick opnieuw uitgedaagd: dit keer voor de karaoke. Natuurlijk deed hij mee — en niet alleen hij. Al snel zong iedereen mee en liep de avond compleet uit de hand. Het werd uiteindelijk zéér laat.

Mighty Milan!

Waar we de laatste jaren toch wel gewend waren geraakt na een vlakke openingsweek, waren er dan eindelijk de bergen in het weekend. Trek daar maar een dikke streep doorheen in 2025, want op de tweede zaterdag is het ook weer sprinten geblazen! Normandië is nu wel definitief achter ons gelaten en ook vandaag kleurt Bretagne het strijdtoneel. We trekken naar Laval met een klein klimmetje onderweg, maar die mag geen naam hebben. Heeft die overigens wel, de Côte de Nuillé-sur-Vicoin. Enfin, die 4% overleven de sprinters wel. De enige spanning ligt misschien wel bij de oplopende strook naar de finish in Laval. Maar in 1999 hield die strook Tom Steels ook niet tegen om zijn tweede van de 3 touretappes dat jaar te winnen in Laval.

Laval kent een wel grotere Tour geschiedenis, Pogi won er in 2021 de dag na de muur van Bretagne de tijdrit. Het is echter ook de thuisstad van een Franse legende, Jacky Durand! Voor wie Jacky Durand niet kent, ter vergelijking was hij de ouderwetse equivalent van Taco van der Hoorn, want winnen deed die vooral als évadé, oftewel ontsnapper! In 1992 won Durand vanuit een lange vlucht als totaal onbekende renner de Ronde van Vlaanderen. Hierdoor was meteen zijn handelsmerk bekend, de lange ontsnapping! 

Hij won zo twee keer het Frans kampioenschap, 3 touretappes en Parijs-Tours. Het leverde niet altijd de winst op natuurlijk, maar zijn lust om koers te maken maakte Durand razend populair onder het Franse publiek. Om de etappe van vandaag wat schwung te geven, zou het mooi zijn als er een hedendaagse Jacky Durand opstaat en het peloton verrast!

De etappe!

In de zoektocht naar een eventueel nieuwe Jacky Durand, is het getracht heel veel geduld te hebben deze etappe! Er komt maar geen kopgroep en de enige kleine vlucht die we hebben is die van Tim Wellens op jacht naar een bergpunt. In de etappe naar Duinkerken in deze editie was het de eerste keer deze eeuw dat er geen rood rugnummer werd uitgedeeld, zal het dan weer? 

Het sukkelt wat voort en dan toch op 75 km van de meet zijn er twee TotalEnergies-renners die er gezamenlijk vandoor gaan, zijn Burgaudeau en Vercher! Vercher is wel echt een man van de ontsnappingen en het was hem vorig jaar bijna gelukt een etappe te winnen. In een sprint-a-trois moest die zijn meerdere erkennen in Vocsnor Campenaerts, maar bleef die wel Kwiatkowski voor. Op jacht naar die voor een Fransman o zo belangrijke Touretappe probeert hij het vandaag met zijn ploeggenoot Burgaudeau. 

Maar dat zullen de sprintploegen wel niet laten gebeuren toch…. 

Nee dat zeker niet, maar ze deden samen wel alles goed vanuit het vluchtersboekje gezien. Tot aan 15 km van de meet kop over kop, Vercher gaf daar af en de betere tijdrijder Burgaudeau mocht het afmaken. Leuke theorie en goed geprobeerd, maar het strandde helaas toch op een paar km van de meet. En daar strandden dan ook gelijk de Jacky Durand ambities voor Vercher! Merlier was intussen al gevallen en wist weer terug te komen. Lidl-Trek rook logischerwijs bloed en nam de kop voor Milan en ook Mathieu die niet zou misstaan als bloedhond, rook een kans voor Alpecin en reed mee in de trein met Groves in zijn kielzog. 

Achteraf bezien had MvdP het beter zelf kunnen proberen op de oplopende finish. Lidl zet Milan perfect af, Mathieu doet dat voor Groves, maar op het moment dat Milan aangaat ligt Groves al mijlenver achter. Wout van Aert gaat nu eindelijk wel sprinten en weet Milan te volgen, maar een tegenantwoord is hij niet machtig genoeg voor. Een afgetekende zege voor Milan en Lidl-Trek die hier vandaag hele goede zaken doen voor het groen en morgen op herhaalrecept mogen komen!

Gezeur van de coiffeur

Vanavond was Café Van List en Bedrog omgetoverd tot een échte whiskybar. Allie van Boven, die als gestalte al torenhoog boven iedereen uitstak, stak ook qua prestatie met kop en schouders boven de rest uit. Zijn mannen hadden boven zichzelf uit kunnen stijgen en hem zo naar de overwinning kunnen rijden.

Allie had zijn collega-ploegleiders in het café verrast door niemand minder dan Bertje Borrel van Vosvinos uit te nodigen voor een exclusieve whiskyproeverij. De gebroeders Smit waren helemaal in hun sas – net als de overige broers Van Wezep, allen familie van Allie. De mannen hielden van gezelligheid, whisky en sterke verhalen. Hoewel ze liever over sport spraken en hun fiets poetsten dan zelf koersten, waren het stuk voor stuk echte liefhebbers.

Weken voor de Tour hadden ze in het diepste geheim bijeenkomsten georganiseerd – het had iets weg van ondergrondse praktijken. De mannen hadden zich verdeeld in specialisaties: de één deed de sprinters, de ander de klassementsmannen, en weer een ander de klimmers. Ieder had zijn eigen focus. Met chirurgische precisie hadden ze zich voorbereid en hun ploegen samengesteld – en de drank vloeide rijkelijk. Dat wierp zijn vruchten af: Martijn won de eerste etappe, en nu pakte ook Allie zijn moment.

Terwijl ze genoten van de overwinning, vertelde Bertje Borrel enthousiast over de verschillende whisky’s die er geproefd konden worden. Dit viel bijzonder goed in de smaak bij de andere mannen in de top 10: John van Poar neemn, Theo, opa Rudie… allemaal luisterden ze aandachtig, met een glas in de hand en een glimlach op het gezicht.

Een Bretonse muur en benen als van Beton

En etappe 7 schreeuwt weer om onze nationale held, want we gaan finishen op de muur van Bretagne, dus hup Mathieu van der Poel!!! 

Het is natuurlijk ook weer bekend terrein voor Vauquelin, maar de muur van Bretagne daar blijven de Fransen vanaf! Want deze is ook bekend terrein voor de adoptie-Fransman en kleinzoon van Pou Pou, want onze Mathieu won hier in 2021 ook al! Ook toen zat de muur van Bretagne er twee keer in en was het Mathieu die al demarreerde bij de eerste passage voor de bonificatie seconden voor het geel. 

En zoals we de doldrieste MvdP kennen trok die door over de top en soleerde naar de winst met 6 seconden voor op Pogi met zijn handen naar de hemel gericht voor zijn overleden Franse grootvader.  

Het was daar waar ook de Fransen onze Mathieu in de armen sloten en het is tot nu toe nog steeds de enige touretappe die hij won. De finale van dit jaar is een exacte kopie van die van 2021, alleen liggen er nu geen bonificatie seconden op de eerste passage van de muur. Aan Mathieu dus de opdracht zijn stierendrift onder controle te houden en die op de muur van Bretagne bij de laatste passage los te laten en zichzelf op te volgen als etappewinnaar op ‘zijn’ muur! 

De etappe

We houden het kort vandaag, want we worden allen opgeslokt door het profvoetbal in Oldebroek vandaag! En alles moest er voor wijken vandaag voor Mathieu. De tussensprints sloeg hij over, alles moest wijken voor ‘zijn’ muur van Bretagne! Een doldriest eerste uur van de heren coureurs om maar in de vlucht van de dag te geraken leidde niet tot een sterke kopgroep en dus werd het opnieuw een dag voor de grote tenoren. Na een eerste schifting op de Mur de Bretagne bleef nog een groep van 40 man over. Je zou denken veiliger kunnen ze het niet maken. Maar dan in aanloop naar de laatste beklimming sloeg de chaos toe in het peloton. Het waren valpartijen alom en onder hen grote namen als Enric Mas en Almeida. 

Bij het aanbreken van de muur mocht het echt los gaan. Iedereen zat op het puntje van de stoel te wacht tot die Alpecin-flits door het beeld kwam denderen. De wolken zijn wel donker, maar het flitste dit keer niet bij Mathieu! Het zijn de klassementsmannen die het opnieuw doen. En die hebben we toch al veel meer zien winnen dan van tevoren verwacht werd in de eerste week met deze profielen. Het trio Pogi, Evenepoel en Vingegaard strijden om de winst en zoals al de hele week is er maar eentje de explosiefste, en zijn naam is Pogacar! 

Er staat wederom geen maat op de Sloveen en Pogi snoept opnieuw het geel af van onze Mathieu. Die zal daar geen nacht minder om slapen, maar dat hij niet mee kon doen om de etappewinst waarschijnlijk wel! 

Gezeur van de Coiffeur

Het was opvallend rustig in café List en Bedrog. Waar het normaal gesproken op zo’n avond kolkt van lawaai en luidruchtige discussies over wattages, bandendruk en bevoorradingsstrategieën, was het nu bijna sereen. De oorzaak? De vele activiteiten in de buurt. De ploegleider van WV Hongerklop en D’N Dolle Schriever vonden het voetbal weer eens belangrijker, en heel wat andere ploegleiders waren druk bezig met de voorbereidingen voor het Grote Varkensfeest — een eeuwenoude traditie ergens in de polder van Oosterwolde.

Maar die rust was van korte duur.

Arnoud Beldman, Gerwin Stoel en Henjo Wildeman stonden al op het podium. Toen bedacht Aurelien, onze enige Fransman in ons midden, dat hij de mannen dan maar een Frans chanson toe zou zingen.

Het complete café List en Bedrog stond volledig op z’n kop. Aurelien, onze eigen Fransman, had vandaag een plek in de top 10 veroverd — en dat moest gevierd worden. Uit pure blijdschap stapte hij spontaan het podium op, terwijl het publiek aanzette tot een luidkeels gezongen Frans chanson. Vooral Patrick Maalman, die samen met zijn team een geweldige etappe had gereden, ging — zoals we inmiddels van hem gewend zijn — volledig los na een paar goed getapte biertjes.

De kapper van het café, die normaal de boel een beetje in toom houdt, was druk aan het knippen en had vanavond geen tijd om het feestgedruis te remmen. De boel ontspoorde op de meest prachtige manier. Stoelen gingen aan de kant, de sfeer was uitzinnig, en iedereen vierde feest alsof het al 14 juli was.

Zo’n avond had het café nog niet eerder meegemaakt — en eerlijk is eerlijk: iedereen hoopte dat dit pas het begin was. Het Grote Varkensfeest moest namelijk nog beginnen.

Vini, Vidi, Healy!

Etappe 6 is er weer eentje waar we wat meer vuurwerk mogen verwachten, want er staan weer wat heuveltjes op het programma. Super zwaar zijn ze niet, maar ze volgen elkaar wel rap op in de finale. We trekken van Bayeux naar Vire Normandie en het parcours bekijkende schreeuwt het om een winnaar van het formaat MvdP, Van Aert of Pedersen. 40 km van de finish begint de finale met de klim Côte de Saint-Michel-de-Montjole en daarna nog twee steile korte klimmetjes waarna de laatste 800 meter naar de finish ook nog aardig oplopen. 

De beste punchers van het peloton zullen dus op de posten zijn, maar de Fransen hebben ook hoop op een thuisrijder, Kevin Vauquelin! 

Vauquelin is namelijk geboren in de startplaats Bayeux en kent deze wegen en klimmetjes op zijn duimpje. Ook zijn ploeg Arkea-B&B is van de regio Bretagne-Normandië en heeft in deze regio het monopolie in het bankwezen. Vauquelin won vorig jaar de tweede etappe van de Tour in Bologna toen de start in Italië was en zal er op gebrand een etappe te winnen op eigen Franse grond. Hij won dit jaar al in de Ster van Besseges en de Pays de la Loire Tour in eigen land. 2e plekken waren er al in de Waalse pijl en de ronde van Zwitserland en het brons op het Frans kampioenschap. Een Touretappe erbij en zijn seizoen is al geslaagd, dus Allez Kevin! 

Maar jammer genoeg voor Vauquelin schreeuwt deze etappe ook weer om Mathieu van der Poel, of Pogi, of een ander, dus Kevin zal aan de bak moeten! 

De Etappe

De finishplaats Vire Normandie is de thuisstad van parcoursbouwer Thierry Gouvenou, en de hommage aan zijn thuisstreek en stad pakt goed uit. Het op en af parcours brengt al vroeg leven in de brouwerij, want na de tussensprint is het al een constante strijd om weg te komen. MvdP heeft plannen, want die zit bijna bij elke vluchtpoging. Wegkomen wil nog niet gelijk omdat Mathieu natuurlijk kort in het klassement staat, en dat komt de koers ten goede. Om 14:00 komt Sebastiaan Timmermans al op de radio en is lovend over parcoursbouwer Gouvenou, er wordt gekoerst als junioren is zijn bewoording over de koers tot dan toe, prachtig!

Uiteindelijk laat het peloton de teugels los en heeft Matje het voor elkaar! Een mooi groepje vormt zich met MvdP, Healy, Storer, Dunbar, S Yates, Barta, Simmons en Tejada. Een overwegend Engels sprekende kopgroep, die gaan het wel met elkaar vinden onderweg! 

Gedurende de koers bouwt de voorsprong zich uit tot 6 minuten en de kans voor thuisrijder Vauquelin op ritwinst zijn wel verkeken, de winnaar zit voorop! En tussen die mannen is het een mooie mix van punchers en klimmers, en daarvan willen er een aantal zeker niet naar de streep met Van der Poel. Het beste tegengif tegen een Mathieu-rittenbeet is de koers hard maken a la UAE al deed zoals in etappe 4. Rockstar Ben Healy heeft dit goed afgekeken en neemt op 40km het hazenpad met een klim van derde categorie in aantocht. En Ben Healy had vanmorgen carbid tussen het brood gehad, want die was ontketend! Op de top van de Saint-Michel-de-Montjoie van 3e categorie heeft die al een dikke minuut te pakken en ook daarna bleef die rocken! 

Tot aan de finish legt die er een straf tempo op en in de achtergrond proberen Simmons en Storer de oversteek nog te maken, maar tevergeefs! Er staat geen maat op Ben Healy vandaag op een parcours op zijn maat gemaakt door Thierry Gouvenou! Het is Ierland boven vandaag! 

Gezeur van de coiffeur

Alle aandacht in het café van List en Bedrog werd plotseling naar de ingang getrokken. Het was niet de nummer één van het klassement van de Tour de Coiffeur die ieders blik ving. Nee, Henry Holstege was juist het tegenovergestelde van de man die op het punt stond binnen te lopen. Henry de Zwijger, bescheiden, een man op de achtergrond. De Indurain onder de ploegleiders: altijd rustig, altijd scherp, altijd prijsrijden met zijn mannen. Niet degene die de spotlights zocht, maar degene die ze verdiende. Al dagen onze nummer in het klassement.

En daar kwam hij binnen: onze eigen Mooie Mario. Zijn haar glad achterover gekamd, zijn gouden sieraden opgepoetst, een ekster er jaloers op zijn, zijn tatoeages glanzend ingesmeerd met vaseline. Hij liep trots het café binnen, want zijn vrouwtje was eerste geworden. Terwijl Thom Ruitenberg dacht dat de alle blikken op hém gericht waren, was het in werkelijkheid zijn duifje dat de show stal. Ze dartelde achter hem aan , de beeldschone ex-rondemiss uit Zelhem trok werkelijk alle aandacht naar zich toe. Zo’n bloedmooie dame had menig man in het café nog nooit gezien.

Alleen Maarten Hanekamp had in de gaten dat Thom een poging had gedaan om zijn blauwe oog te camoufleren met een beetje foundation. Wat was er gebeurd? Afgelopen dinsdag waren Thom en zijn duifje, samen met Maarten en Stan, naar een concert van LeCrea geweest ,een christelijke rapper. Zoals gewoonlijk ging Esmee weer volledig uit haar dak. Het verhaal van de kleine David uit de bijbel die danste voor de ark was er niets bij vergeleken. Waar Esmee standaard op de eerste rij zit en compleet losgaat tijdens een kerkdienst, zit Thom er steevast naast als een zoutzak.

Op het moment dat Thom wilde gaan zitten — hij had het wel weer gezien — kreeg hij plots een volle uppercut van Esmee. Niet expres natuurlijk; ze zat volledig in haar eigen wereld, in extase van de muziek, de Heer… of misschien de wijn die rijkelijk had gevloeid die avond. Terwijl Thom knock-out op de grond belandde, keek Stan vanaf een afstandje toe. Hij dacht er het zijne van. Was het de muziek? De Heer? Of toch de merlot?

Maar goed, alle gekheid op een stokje: het was inmiddels bijgelegd. In het café kon iedereen er rijkelijk om lachen.

Aan de overkant van het café was wethouder Jeensma ondertussen druk in de weer met het ophangen van pamfletten voor NSC — Nieuw Sociaal Contract. De man staat in het klassement net zo laag als zijn partij in de laatste peilingen.

De Kannibaal van Schepdaal doet het helemaal!

Voor de vijfde etappe blijven we nog even in Normandië en trekken we door naar Caen voor een race tegen de klok! Waarschijnlijk de laatste dag van Mathieu in het geel. In het post-race interview van gisteren maakte Mathieu zich geen illusies voor deze tijdrit. De eerste van de twee tijdritten van deze Tour staat op het programma en is zo vlak als een biljartlaken. Over 33 km hoeven er slechts 200 hoogtemeters overwonnen te worden, dus laat de echte specialisten er maar in komen! 

Caen heeft geen hele rijke Tour geschiedenis de laatste jaren. In 2006 was het de laatste keer dat de Tour er finishte en toen was het Oscar Freire die daar een in het geel rijdende Tom Boonen vloerde. Daarentegen heeft de stad Caen wel een rijke geschiedenis en wordt het ook wel de stad van de honderd klokken en torens genoemd. 

Die bijnaam heeft het te danken aan de vele historische kerken die de stad rijk is met zijn vele torens die ook allen vele klokken herbergen. Je kunt dus gerust zonder horloge of telefoon op pad in Caen, de tijd is overal te zien! 

Eerder moest je wel uitkijken voor de unieke bandentrams die ze daar hadden. In de vroege 2000’s dachten ze daar het licht gezien te hebben en bedachten een 190 miljoen kostend systeem voor een tramnetwerk dat op banden reed en slechts één rail wat goedkoper moest zijn, feitelijk een bus op stroom dat ze een tram noemden. 

Vele storingen, schades en ongevallen later werd er na 20 jaar de stekker weer uit dit geldverslindende plan getrokken. Gek op banden dat ze daar zijn, hebben ze de Tour de France maar benaderd en de dikke bandenrace tegen de klok binnen gehaald. Voor een paar miljoen minder hebben ze nu geen trams, maar ware tijdrittreinen in de stad met Pogi, Evenepoel, Vingegaard en Van Aert. Zij mogen nu zonder de specialisten Ganna en Bissegger hun kunstje doen en dat levert nog eens plezier voor het volk op ook! 

De Etappe

Maar niet alle treinen waren op tijd vandaag, er zat zand in de Visma-motoren! Vingegaard en Van Aert waren nergens te zien. Waar we in de Tour van 2 jaar geleden, Vingegaard hadden die toesloeg en minuten pakte, en het vorig jaar voor Pogacar was om toe te slaan in de tijdrit, is het dit jaar wederom voor Pogi in het onderlinge duel! We hadden de vorige dagen wat speldenprikjes over en weer, maar vandaag is het 1 minuut en 5 seconden wat Pogi pakt in de tijdrit op Vingegaard! 

En pakt Pogacar daar dan de etappe mee? Nee, want de Kannibaal van Schepdaal doet er nog een schepje bovenop! Evenepoel had de indeling perfect voor elkaar door niet te hard van start te gaan en op de tijden van Affini en Armirail te mikken in het eerste deel. In het tweede deel werd het echt gas geven en aan de finish had die de twee al op een ruime halve minuut staan. Vingegaard was vanaf de start dus al ruk, maar Pogi reed bijna hetzelfde tempo en dezelfde indeling als San Remco. Maar tegen de meervoudig wereldkampioen tijdrijden is de Trans-Slovenië-Express ook niet opgewassen en geeft 16 seconden toe! 

Het klassement gaat op een hoop en Vingegaard is de grote verliezer van de dag! 

Gezeur van de coiffeur

De avond in Café van List en Bedrog was nog maar net begonnen of het leek al volledig te escaleren. Brend van den Horst en Robert Bonestro (alias Bono), collega’s bij Futurumshop, stonden samen op het podium. Met hun team hadden ze de meeste punten verdiend en de mannen waren compleet in extase. Door hun enthousiasme hadden ze overal in het café reclameborden van Futurumshop opgehangen.

Dit schoot André Klompmaker van Klompmaker Fietsen echter volledig in het verkeerde keelgat. Met gebalde vuisten stond hij tegenover Bonestro en eiste dat de borden onmiddellijk van de muur gehaald zouden worden. Hij was uiteindelijk de hoofdsponsor. Gelukkig wist koersdirecteur Jaap Schoonhoven (alias Japiodus) tussenbeide te komen en de ruzie te sussen. De gebroeders Futurum begrepen het en boden hun excuses aan.

Maar ach… we kunnen het Robert Bonestro ook niet echt kwalijk nemen. De man liep al jaren rond met een groot geheim en was daar onlangs van bevrijd. Wat bijna niemand wist, zal ik je nu vertellen. Zo’n tien jaar geleden ging Robert met een ploeg van acht wielrenners naar de Ronde van Vlaanderen. Hij zou samen met Manfred en Dick Wijnhoud de verzorging op zich nemen tijdens de toertocht. De dag verliep zwaar; de mannen hadden de koude, stormachtige rit doorstaan en waren onderweg goed verzorgd. Tijdens het avondeten waren ze zo uitgeput dat sommigen al knikkebollend aan tafel zaten. Kapot gestreden door de regen en natte sneeuw, dronken ze nog een biertje na het eten en vertrokken toen vroeg naar bed.

Toen de mannen goed en wel sliepen, trokken Robert, Dick en Manfred stiekem hun beste schoenen aan. Ze haalden voorzichtig de medailles van Teun, Jaap en Bennie, die die kostbare plakken liefkozend vasthielden in hun slaap, en hingen ze om hun eigen nek. Trots liepen ze het café in, ergens in Oudenaarde. En daar zaten ze, hoor. Grote verhalen vertellend aan de mensen die zich om hen heen verzamelden. Als sponsen zogen de luisteraars elk woord op. “Regen, sneeuw, niets hield ons vandaag tegen om deze medaille te verdienen,” zei Robert met overtuiging. De mensen adoreerden Robert, Manfred en Dick bijna. Ze zagen hen als echte helden.

Zwaar beschonken liepen de drie terug naar hun slaapplaats. Dit verhaal mocht nooit, maar dan ook nooit, bekend worden. Robert liep jaren met dit geheim rond en voelde zich een mislukkeling. Hij had zelf nog nooit zo’n prestatie geleverd en schaamde zich diep voor die avond. Maar jaren later reed hij het geheim aan diggelen… door in één dag de Green Divide van 320 km te fietsen. Klasse, Robert!

Danny Spin reed na het behalen van de derde plek die avond zwaar beschonken naar huis op zijn elektrische fiets. Daniël keek hem hoofdschuddend na. “Als dat maar goed gaat…”, dacht hij.

De strijd der Galácticos

Het is tot nu toe een geregelde afwisseling in de etappes. Rit 1 en 3 voor de pure sprinters en rit 2 en nu dus ook rit 4 voor de heuvelmannen. We trekken van Amiens naar Rouen en deze etappe schreeuwt werkelijk om MATHIEU!!!!! 

Rouen is de hoofdstad van Normandië en kende met André Greipel in 2012 zijn laatste winnaar daar in de Tour. Voor de Gorilla wonnen er ook al eens Nederlanders in Rouen met Gerrit Solleveld, Jan Raas en Fedor den Hertogh. Amiens is dan weer de stad waar de bekende voorspellende schrijver Jules Verne overleed. Laten wij die gave als wieler-Jules-Vernes dan maar overnemen en is het rijtje Nederlanders dat won in Rouen een zeer mooie voor MvdP om bij aan te sluiten! 

Het laatste uur lijkt een lange finale te worden wanneer we de Côte de Jacques Anquetil oprijden. Deze heuvel is niet voor niets naar deze Franse wielerlegende genoemd, want de eerste renner in de geschiedenis die alle drie de grote rondes wist te winnen is namelijk geboren en gestorven in Rouen. Verder in de finale volgen de klimmetjes zich rap op en op 5 km van de meet ligt de Rampe de Saint Hilaire van een kilometer lang aan 10%! Ideaal voor de punchers en dan vooral voor Mathieu een mooie stijgerbult om zich te lanceren! Hup Mathieu! 

De etappe

Starten dus in Amiens, waar president Emmanuel Macron is geboren. Of die er is en het startschot gaf is niet helemaal duidelijk. Volgens enkele media vandaag was die druk met ruzie te maken met zijn vrouw in een vliegtuig. Het startschot klonk in ieder geval voor de vlucht van de dag met niemand minder dan Asgreen, Gachinard, monsieur attague van 2024 Jonas Abrahamsen en jawel, Lenny Martinez! Hij zakte er helemaal doorheen in het weekend, maar lijkt nu voldoende hersteld om weer mee te strijden. De etappe zal die niet winnen, maar de nodige bergpuntjes pakken wel. Dat doet die dan ook met volle overgave tot diep in de finale tot die wordt teruggepakt op 20km van het eind. Met zijn 52 kilootjes schoon aan de haak en zijn achterstand in het klassement, is de bollentrui wellicht een mooi nieuw doel voor de pocketklimmer!

Een valpartij net voor dat moment en met nog twee klimmetjes te gaan kan de finale beginnen. MvdP zit goed van voren en zijn ploeg houd hem daar ook. UAE begint zich echter ook te roeren, het zal op de Rampe de Saint Hilaire aan gaan komen, de laatste en steilste van de dag! 

En daar worden de ambities van Pogi gauw duidelijk, Vingegaard pijn doen! Het is de laatste 500m van de klim waar Pogi aan gaat en het is alleen Vingegaard die mee kan. En dan ineens valt iedereen in stilzwijgen, Vingegaard lost op 300 meter!! Valt hier in etappe 4 dan al de beslissing?? Nee, gelukkig herstelt de Deen weer en gaan ze gezamenlijk de top weer over. Een elitegroep met MvdP en Evenepoel volgt op korte afstand, het kan nog! 

Het komt weer bij elkaar en het kan zeker nog, maar Pogacar heeft een eliteknecht mee in de vorm van ene Joâo Almeida! Almeida en de rest van UAE hebben de laatste 20 km van de koers al enorm hard en zwaar gemaakt en Almeida haalt een Jorgenson op de brommer ook heel gemakkelijk weer terug voor de laatste kilometer. Wat een werk verzet de Portugees en hij zet Pogi vervolgens in een zetel af in het wiel van MvdP die er als enige ‘niet klimmer’ nog bij zit. Mathieu zit op kop, vertrekt als eerste maar de benen lopen vol! De harde koerstactiek van UAE hebben zijn benen verschalkt en die van Pogi zijn nog dikke prima en die buldert er overheen! 

Een magistrale zege voor Pogacar en UAE!! Pogi komt in dezelfde tijd als Mathieu, maar niet het geel. De bollentrui die Pogi gisteren tactisch weggaf, heeft die wel weer terug gepakt, dat wordt een korte rust dus na de huldigingen… 

Gezeur van de coiffeur

Er hing een zwaar ongemakkelijke sfeer in het Café van List en Bedrog. Het leek wel even het Café van de Binnenkamer van List en Bedrog te worden. Bijna filosofisch. Gisterenavond had Wilfred al afgesloten met woorden uit Prediker — onverwacht wijs en bijna teder. Na de huldiging voelde Gerjan, die knap derde was geworden met zijn team, zich zichtbaar geraakt. Hij greep de vrijheid om ook maar eens zijn hart te luchten. Hij stond op, pakte de microfoon — iets te beslist — en begon te spreken over iets waar niemand écht op zat te wachten: zingeving.

“Mij werd ooit gevraagd met welke renner ik mij vergelijk,” zei hij. “Ik zei: Jan Ullrich.”

Zelfs Gerco Delcrosso, die normaal druk is met zichzelf en zich heel wat vindt, de nummer twee van vandaag, richtte zijn aandacht op Gerjan. “Ullrich reed op gevoel, op pure kracht. Waar anderen zich strak aan schema’s hielden, volgde hij zijn eigen ritme. Dat maakte hem onvoorspelbaar, maar ook geniaal. Zijn stijl was legendarisch, zijn trap zuiver. Maar hij was vaak te laat, te menselijk bijna, voor de keiharde wereld van de topsport. Precies daarom keek zelfs Armstrong tegen hem op: ‘Jan was mijn North Star.’” “Ullrich liet zien dat ware grootsheid niet zit in perfectie, maar in breuken. In vallen, zoeken, opstaan. En juist daardoor raakte hij ons — omdat we onszelf in hem herkenden.”

Een zeldzame stilte viel.

Gelukkig werd die snel onderbroken door vader André en zoon Niek van Dorp, die alweer druk aan het speculeren waren wie er in Parijs boven de ander zou eindigen. De sfeer in het café ontspande weer. De glazen werden weer gevuld, maar deze avond raakte wel ieders hart.

Windstil en toch chaos alom!

Gisteren moesten de lichtgewicht sprinters afhaken door de lastige finale en hadden we onze prachtige zege van Mathieu! Vandaag is er weer een etappe op maat voor hun met een vlakke finale! We trekken van Valenciennes naar Duinkerke en Dunkerque is al een poosje geen finishplaats meer geweest in Le Grande Boucle.

In 2001 was het het startpunt van Le Tour met een proloog. Die werd door niemand minder gewonnen dan hardrijder pur sang, Christophe Moreau! Moreau reed tot 2001 bij de beruchte Festina ploeg en was onderdeel van het EPO-schandaal van 1998. Een normale EPO-spuit gaat een week of 6 mee, maar bij Moreau sijpelde die drie jaar later ook nog door. Hij won in 2001 ook nog eens het eindklassement van de Dauphiné en de proloog van de Tour dat jaar viel binnen zes weken van die zege… zou die dan toch…? 

Enfin! In 1995 was het Jeroen Blijlevens die ook in Duinkerke wist te winnen. Jerommeke pakte er zijn eerste touretappe van 4. Hoog tijd dus voor opnieuw een Nederlander. Kom er maar in Dylan! 

De etappe

Rust werd er vandaag in het peloton voorspeld en zo kabbelden ze ook rustig voort. Tot er weer een tussensprint opdoemde. Gisteren was er de pizzagate tussen Girmay en Milan die bij de ploegbus gelukkig weer goed gemaakt werd. Vandaag ging het helemaal mis bij de tussensprint. Een zeer onfortuinlijk incident waar Bryan Coquard moet uitwijken voor Laurenz Rex en in zijn manoeuvre Jasper Philipsen naar de grond brengt. Coquard blijft net aan overeind, maar Jasper Philipsen grijpt gelijk naar zijn sleutelbeen en wordt in de berm verzorgd. De ritwinnaar van zaterdag stapt niet meer op en zo is er weer een veel gekozen renner ABONDON! Maar liefst 68,5% van onze spelers hadden hem, en dus is dit na Ganna weer een tegenvaller voor velen! 

Maar de Tour wacht op niemand en nu zal het toch wel wat voorzichtiger gaan? Nee dus! Het is chaos alom en vooral in de finale. Binnen de 5km weer een zware crash! Meeus, Evenepoel en Roglic liggen er allemaal bij, maar kunnen gelukkig weer vervolgen. Dan naar de sprint met nog een man of 40. De laatste 500 meter dan met nog een listige bocht en weer vliegen de renners uit de bocht en nu is het de andere Belgische sprinter Arnaud de Lie die tegen de boarding vliegt! 

Amai amai, zit het dan alle Belgische sprinters tegen vandaag? 

Nee absoluut niet, want de snelste man van dit seizoen, Tim Merlier heeft een monstertrein die hem goed naar voren brengen. Merlier wordt perfect afgezet aan het wiel van Milan die gelijk aangaat. Merlier springt erop, lijkt erover te gaan, maar het wordt nog spannend met een banddikte voordeel voor de Europees Kampioen! België huilt en België lacht vandaag, en lachen dat doet Tim Merlier zeker! 

De één zijn dood is de ander zijn brood, zowel in de koers als bij ons in het spel! D’n Dolle Schriever is zeer benieuwd naar de uitslagen vandaag, kom er maar in Coiffeur!

Gezeur van de coiffeur

Een onvergetelijke avond in café List en Bedrog

Het was zo’n avond die je nog lang bijblijft. Iets zeldzaams stond te gebeuren. Vanavond zou namelijk een wel heel bijzonder persoon worden geridderd door burgemeester Nanne Piete: niemand minder dan Wilfred Meijer. De man die jarenlang met verve de laatste plaats in de pooltjes claimde, had de wereld verrast: hij werd gewoon derde. En dat kon natuurlijk niet onopgemerkt blijven. Binnen zat de burgemeester zich in stilte voor te bereiden. Buiten werd het rumoerig. Het plan: Wilfred zou feestelijk op handen naar binnen gedragen worden, als een held onthaald. Maar Wilfred zou Wilfred niet zijn als hij het niet nét even anders deed. Hij kwam zelf, lopend op z’n handen, het café binnen. Want ja, als hij het zelf doet, komt het tenminste goed.

Het leverde een golf van gelach op. Iedereen vond langzaam z’n plek, de sfeer was opperbest. Burgemeester Nanne liep naar voren, vouwde z’n speech open… en nog voor hij z’n eerste zin kon uitspreken, had Wilfred de microfoon al uit z’n handen getrokken. Want ook de speech – over hém – kon hij het beste zelf doen. Dan wist je tenminste zeker dat het goed zat. In de hoek van het café werd zacht gegniffeld. Iedereen herkende hem erin: die zelfverzekerde houding, die eigenlijk net zo kwetsbaar was als een renner in de Mongolenwaaier. Het was allemaal begonnen een jaar eerder. Z’n steun en toeverlaat, Daniël van de Poll, verhuisde naar het hoge noorden. En Wilfred? Die zag het donker in. “Hij verdwijnt. M’n hele imperium stort in! Hij verbrandt álle schepen achter zich!” jammerde hij. In de kappersstoel zat hij als een klein kind te snikken. Daniël, zijn rechterhand. Degene die het werk deed terwijl Wilfred zo trots als een pauw met de eer aan de haal ging.

En dan is er natuurlijk nog Maggie. Nee, het is niet de vrouw  van Wilfred – het is z’n hond. Een herder met afgezaagde poten. Wilfred is er druk mee. Waar anderen hun dagen vullen met werk, kinderen en sociale verplichtingen, is Wilfred vooral… druk-druk. Rond drieën in de bus naar huis. Eten wat moeders gekookt heeft. Mooie kleertjes aan, z’n Stone Island patta’s erbij, en dan Maggie uitlaten. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij halverwege een avondje toch even naar huis moet om “z’n duifje” uit te laten. Menig vergadering heeft het halverwege de avond zonder hem moeten stellen. Maar eerlijk is eerlijk: hij doet ook veel. Meer dan velen denken. En hij doet het met hart en ziel.

Zijn speech – want ja, hij hield hem uiteindelijk zelf – eindigde met een tekst die hij onderweg ergens had opgepikt. Een Bijbeltekst, maar eentje die binnenkwam. Wilfred sprak:

“Twee zijn beter dan één, want zij hebben een goede beloning voor hun zwoegen. Want als zij vallen, kan de één de ander oprichten; maar wee de ene die valt en geen tweede heeft om hem op te richten.”

– Prediker 4:9-12

Toen keek hij de zaal in, glimlachte, en zei:

“Dit heb ik in m’n leven mogen leren.”

En precies daarom houden we van hem.

Ik zat naast de stakende Niek van Dorp – die er met de winst vandoor ging – en zag hoe Klaas en Trijntje in stilte een traantje weg pinkten.

Van der Poeliaans

Na een zinderende finale met waaiers en uitgedunde sprint gisteren in Lille was de winst en het geel voor Jasper Philipsen, maar of die dit kan houden in etappe 2 is absoluut geen zekerheid! We trekken in etappe 2 namelijk door Noord-Frankrijk richting Boulogne-sur-Mer en dat ligt aan de Opaalkust. In 1911 was het de Franse schilder Edouard Leveque die de kust rond Boulogne-sur-Mer zo beschreef dankzij de hoge krijtrotsen langs de zee die dankzij het opaal steeds weer van kleur veranderden.  

Zeg je hoge krijtrotsen aan de kust, dan zeg je hoogteverschillen in het landschap en dat zien we weer terug in de finale vandaag! Diep in de finale krijgen we de Côte de Saint-Etienne-au-Mont(0,9km-10,8%) en de Cote d’Outreau (0,8km-7,9%) en de laatste 1,2 kilometer lopen ook nog eens op aan 3,8%. Een typische finale voor de Van der Poels, Van Aerts en Nys-en!  

Spektakel genoeg aan het eind, nu is het aan de renners wie Peter Sagan opvolgt in Boulogne-sur-Mer, want hij was het die in 2012 voor het laatst won aan de Opaalkust!  

Een etappe met finale van formaat levert ook een kopgroep op van formaat! Vier man en daaronder maar liefst drie huidige kampioenen. Fedorov en Leknessund als nationaal kampioen op de weg en Armirail als nationaal tijdritkampioen! Met verder ook nog Brent van Moer als hardrijder een prachtige kopgroep.  

Die keuvelden ook mooi voort en het meeste tumult kwam bij een tussensprint vlak voor de finale begon. Achter de kopgroep waren het de topsprinters die vol voor de punten gingen. Milan won dat sprintje voor Merlier en Girmay, maar Girmay was de pisang en kreeg onderuit de zak van Milan. Op beeld was niet te zien waarom, maar de ploeg van Girmay had er wel een verklaring voor. Volgens Intermarché ging de vete tussen beide heren erom dat Girmay altijd pizza at met ananas, deze misdaad zal dus nog wel even dooretteren dan….  

De finale begon op 50 km van het eind en precies daar werd de kopgroep bijgehaald, finale rijden dus!  

Die finale, met de klimmetjes net voor het eind en de aankomst ideaal voor de puncher! Maar wie roeren zich weer? Het zijn Visma en UAE die er in de heuvelzone ervoor al gas geven! Zij gaan ons Mathieu feestje toch niet verstoren!?  

Nog niet in ieder geval. Het blijft nog bij elkaar en het tempo zakt weer na de klimmetjes. Tot de laatste tien kilometer waar het wederom Visma is tezamen met Groupama die de boel uit elkaar willen rijden. Stukken van 15% doen MvdP niet afhaken en hij gaat mee met een elitegroep de top over. De klim die daarna komt overleeft hij ook en hij hoeft niet te fietsen, want Philipsen zit in de tweede groep!  

Maar over de top van die klim weet er slechts nog een paar man aan te sluiten van achter en Philipsen niet, het is dus volledig aan Mathieu! In de laatste 1,2 km met 3,8% zit die volledig in een zetel als grote favoriet. Maar de rest weet dat ook!  

Alaphilippe zit op kop met MvdP in het wiel, doet een schijnaanval en zakt weer terug. Shit, nu zit die zelf op kop, dat komt niet goed. Maar Matje zal Matje niet zijn om dan zelf het heft maar in handen te nemen. Met nog 400 meter te gaan schroeft die op, dwingt zichzelf in de binnenbocht die rechtsom naar de finish draait en eenmaal daar op kop als een idioot naar de streep. Zogezegd zo gedaan!! Pogi en Vingegaard volgen, maar Mathieu is met een opgevoerde brommer naar de Opaalkust gekomen! Het is een veni vidi vici, Pogi komt op zijn wiel, maar niet verder! Het is Mathieu van der Poel met zijn tweede touretappe sinds 2021 op de muur van Bretagne! Wat een beest!! Wat een overwinning!!  

En er volgen nog zoveel Mathieu-etappes! Laat de etappeteller maar lopen de komende week! Hup Mathieu!  

Gezeur van de coiffeur:

Er hangt weer een gezellige, zij het licht gespannen sfeer in café List & Bedrog. Voor de nieuwkomers in de Tour de Coiffeur is het goed om te weten: elke avond, na de koers, komen de ploegleiders samen in dit fictieve wieler café. Hier worden plannen en complotten gesmeed, vandaar de naam. 

De groep kent z’n vaste types. Sommigen bouwen hun ploegen met cijfers, statistieken en algoritmes: de fabrieksploegen. Aan de andere kant van het café zitten de romantici: ploegleiders die renners kiezen op gevoel. 

Maar dit jaar is er iets nieuws in de lucht. Uit onverwachte hoek is een onbekende categorie opgedoken: de data dopisten. Debutanten met een geheim wapen: kunstmatige intelligentie. Zij lieten hun ploeg samenstellen door ChatGPT en kwamen als digitale renners het peloton binnenstormen.  

En dat zorgt voor onrust. Vaste zitplaatsen zijn ineens bezet. Alleen Gerco van Norel, alias Gerco Delgrosso, zat als vanouds op zijn vaste barkruk. Zijn zelfverzekerde bijna arrogante houding is al jaren een vast onderdeel van het meubilair. Er wordt gefluisterd dat, toen hem ooit werd gevraagd wie zijn favoriete renner was, hij zonder knipperen “mezelf” antwoordde. 

Toch: geen winst voor Gerco vandaag. Hij eindigde op een degelijke derde plek. De dagzege ging naar Maarten Bonestroo. Tweede werd The Bronx, de Van Aert van de groep; geknakt, gevallen, maar altijd weer terug op de fiets. Zijn team staat bekend om één ding: veerkracht.  

In de hoek van het café zat Jan van Riesen stilletjes te balen. Hij stond met z’n mannen net naast het podium en zat er samen met de Hoeves. Een bekend duo in het peloton. Sympathiek, stil en volgens velen gezegend met de smalste schouders van het peloton. Aan tafel werd weinig gezegd, maar de lichaamstaal sprak boekdelen. 

En zo begint het klassement zich al te vormen. Maar niets is zeker in café List & Bedrog. Parijs is nog ver, de avond jong, en de verhalen worden met de dag sterker. 

Vlammen in de 1e etappe

Het is begonnen! De Grand Depart heeft er een paar buitenlandse uitstapjes opzitten, maar in 2025 starten we weer op Frans grondgebied, en wel in Lille!

In het noorden van Frankrijk zitten niet de hoogste bergen, dus de rappe mannen maken voor het eerst sinds jaren weer eens kans op het eerste geel. De laatste rassprinter die dat in de Tour voor elkaar kreeg was Alexander Kristoff in 2020, en het jaar ervoor was het Mike Teunissen die toesloeg bij de Tourstart in Brussel.

Onderweg zitten nog een paar heuveltjes met de Mont Noir, in de volksmond beter bekend als de zwarte berg, als laatste op 46 km van de meet. Dit lijkt geen probleem te gaan worden voor de sprinters en dus gaan we in Lille op zoek naar een opvolger voor Marcel Kittel die de laatste keer dat de Tour Lille aandeed in 2014, won voor diezelfde Kristoff.

Lille wordt in de Tour omhuld met sprintersgeweld, wie slaat de eerste slag!?

Le Tour de Coiffeur schrijft geschiedenis! 🚴🏻‍♂️💨